Debaty sejmoweI Kadencja

Interpelacja w sprawie uznania stwardnienia rozsianego za chorobę przewlekłą i zwiększenia pomocy państwa dla chorych na stwardnienie rozsiane

   Stwardnienie rozsiane jest tą chorobą, której człowiek wciąż jeszcze ani nie nauczył się leczyć, ani nie jest w stanie wskazać jej przyczyn. Dotknięci tą chorobą trwają wśród nas latami, po wielu jest ich coraz mniej, są coraz słabsi i mniej samodzielni - ani nauka, ani najbardziej kochająca rodzina nie są w stanie powstrzymać postępującej dewastacji organizmu. Oprócz tej tragedii i uświadomionej bezsilności, zaostrzenia i pogarszający się stan zdrowia wymagają lekarstw, rehabilitacji i opieki. Nie zawsze rodzina jest w stanie podołać rosnącym obciążeniom. Dochodzi do momentu, w którym rezygnuje się ze specyfików droższych na rzecz tańszych. W rodzinach słabszych ekonomicznie muszą mieć miejsce najbardziej przykre wybory. Wiem, że nie jesteśmy w stanie radykalnie zmienić ich losu. Jednocześnie mam nadzieję, że jesteśmy w stanie im pomóc, żeby było im łatwiej czekać na dzień, w którym ktoś wynajdzie skuteczny lek na stwardnienie rozsiane.    Mając na uwadze powyższe i przeświadczenie, że stwardnienie rozsiane jest chyba najbardziej przewlekłą chorobą, uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:    1. Czy pani minister nie mogłaby w najbliższym czasie uwzględnić stwardnienia rozsianego w wykazie chorób przewlekłych? Zdecydowanie mogłoby to poprawić kondycję finansową pacjentów.    2. Jakie inne formy pomocy ze strony instytucji publicznych, bądź z wykorzystaniem pomocy finansowej państwa, są oferowane chorym na stwardnienie (zabiegi, rehabilitacja, opieka)?    Z wyrazami szacunku    Poseł Witold Gintowt-Dziewałtowski    Elbląg, dnia 29 października 1999 r.