Debaty sejmoweI Kadencja

Interpelacja w sprawie opodatkowania podatkiem VAT usług świadczonych przez dystrybutorów filmów dla kin

   Zwracam się do Pana Ministra z interpelacją dotyczącą usług świadczonych przez dystrybutorów filmów dla kin. Mając na uwadze przepisy art. 14 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz wątpliwości dotyczące stosowania ustawy z dnia 11 marca 2004 r., o podatku VAT (zwanej dalej ustawą o VAT), uważam, iż konieczne jest wydanie przez Ministerstwo Finansów jasnej interpretacji przepisów, aby uniknąć rozbieżności w interpretowaniu przepisów w zakresie obciążania kin, począwszy od 1 maja 2004 r.    Działalność w zakresie dystrybucji filmów do kin polega na zawieraniu umów z firmami dysponującymi prawami do danego filmu. Umowy te upoważniają dystrybutorów do zawierania umów z operatorami kinowymi. W wyniku tego operatorom kin udostępniane są odpłatnie kopie filmów w określonym okresie oraz na określonych zasadach. W momencie otrzymania praw do wyświetlania filmów udostępniana jest kopia filmu. W przypadku naruszenia umowy prawo do wyświetlania filmów jest odbierane, a kopia podlega zwrotowi. Opłaty płacone przez operatorów kin ustalone są najczęściej w oparciu o uzyskane przychody z biletów, a w niektórych wypadkach w oparciu o wartości kopii. Zgodnie z ustawą o VAT wydaje się, iż działalność dystrybutorów jest zwolniona z VAT.    Przyjmując za punkt wyjścia klasyfikację statystyczną PKWiU obowiązującą dla potrzeb ustawy o VAT, zwolnieniu z podatku VAT podlegają usługi związane z kulturą (poz. 11 Załącznika nr 4 do ustawy). Usługi te zostały określone jako ex 92, co oznacza, że dotyczy to tylko usług związanych z kulturą w zakresie grupowania 92. Niektóre usługi zostały wyłączone z możliwości zwolnienia, m.in.: dystrybucja filmów wideo oraz usługi związane z wyświetlaniem filmów, wypożyczanie wydawnictw, organizowanie koncertów oraz niektóre usługi radiowo-telewizyjne. Oznaczałoby to, że usługi dystrybucji filmów ex 92.12 PKWiU (niereklamowe i niepromocyjne) powinny być zwolnione z opodatkowania VAT, mimo że dystrybucja filmów jest usługą komercyjną pomiędzy właścicielami praw do filmów a operatorami kin. W przeciwieństwie do usług związanych ze sportem, które zostały wyłączone ze zwolnienia, usługi związane z kulturą są zwolnione z podatku VAT, nawet jeżeli są świadczone przez podmioty mające na celu systematyczne dążenie do osiągania zysków. Biorąc powyższe pod uwagę, wydaje się, że obecne brzmienie przepisów ustawy o VAT nie pozwala na zastosowanie 22% stawki VAT na usługi dotyczące dystrybucji filmów. Oznaczałoby to również, że naliczony podatek VAT związany z takimi usługami nie podlegałby odliczeniu.    Wyżej przedstawione regulacje ustawy o VAT z zakresu opodatkowania usług dystrybucji filmów nie są zgodne z zasadami wspólnego systemu VAT funkcjonującego w Unii Europejskiej. Na podstawie art. 13A(I)(n) VI Dyrektywy VAT Rady Unii Europejskiej (77/388/EEC; dalej VI Dyrektywa) z 17 maja 1997 r. państwa członkowskie Unii Europejskiej są zobowiązane zwolnić z VAT niektóre usługi kulturalne dostarczane przez jednostki publiczne podlegające prawu publicznemu lub przez inne instytucje kulturalne. Zgodnie z art. 13A(2)(b) VI Dyrektywy zwolnienie to może zostać rozciągnięte na inne podmioty pod warunkiem, że są one organizacjami typu ˝non-profit˝ (tj. nie mają na celu systematycznego dążenia do osiągania zysków). Oznacza to, że zwolnienie nie powinno być stosowane przez prywatnych przedsiębiorców działających na zasadach komercyjnych. Mając na uwadze fakt, że firmy zajmujące się dystrybucją filmów nie są instytucjami kultury wymienionymi w przepisach dotyczących instytucji kultury, zwolnienie nie powinno znaleźć zastosowania.    Polska była zobowiązana do dokonania implementacji acquis ommunautaire przed 1 maja 2004 r. Zgodnie z art. 249 traktatu o wspólnocie europejskiej w tym terminie Polska została zobowiązana do dokonania implementacji przepisów VI Dyrektywy do przepisów krajowych. Chociaż dyrektywa, w przeciwieństwie do przepisów krajowych, nie jest bezpośrednio wiążąca dla podatnika, praktyka orzecznicza Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) wskazuje, iż w określonych okolicznościach podatnik ma prawo powołać się na przepisy dyrektywy w sytuacji, gdy prawo krajowe nie jest zgodne z regulacjami Dyrektyw.    Ponieważ ustawa o VAT stanowi, iż usługi dystrybucji filmów podlegają zwolnieniu, nie można od firm dystrybucyjnych wymagać naliczania 22-procentowego podatku VAT, nawet jeśli jest to wymagane przez przepisy VI Dyrektywy. Wynika to jasno z orzeczeń ETS. Oznacza to, że polskie sądy mają obowiązek wydania zgody na dokonanie odliczenia VAT naliczonego, mimo iż jest on związany ze świadczeniem usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ustawy o VAT. W przypadku odmiennego postępowania oczywiste jest, że Polska przegra każdą sprawę wniesioną przed ETS.    Biorąc powyższe argumenty pod uwagę, zwracam się do Pana Ministra z prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:    1. Czy dystrybucja filmów nadal podlega zwolnieniu z VAT, a jeśli nie, to jaką stawkę podatku VAT należy stosować?    2. Czy dystrybutorzy filmów są uprawnieni do odliczania VAT naliczonego przy zakupach związanych z dystrybucją filmów?    3. Czy Ministerstwo Finansów rozważa wprowadzenie zmian w ustawie o VAT w celu ich pełnego dostosowania do przepisów VI Dyrektywy i czy w związku z tym usługi dystrybucji filmów podlegać będą opodatkowaniu? Kiedy taka zmiana jest ewentualnie możliwa?    Oczekując odpowiedzi Pana Ministra, pozostaję z wyrazami szacunku.    Poseł Jan Bury    Rzeszów, dnia 15 listopada 2004 r.